Waarom ik Vear bouw

Vandaag deel ik iets waar ik met heel mijn hart aan heb gewerkt.

Ik ben audicien. Nog steeds, naast Earlab, en dat wil ik ook altijd blijven. Want daar, in de spreekkamer, aan tafel met mensen die hun kwetsbaarheid met me delen, ontstaat alles. Daar klopt het hart van wat ik doe.

Wekelijks zie ik mensen binnenstappen die al jaren twijfelen. Mensen die hun gehoorverlies weglachen, het kleiner maken dan het is, of die zich stilletjes schamen. Ze nemen plaats in een donkere cabine, drukken op een knopje bij een pieptoon en krijgen een grafiek mee naar huis vol rode en blauwe lijnen.

Maar een audiogram vertelt iemand niet wat gehoorverlies daadwerkelijk betekent. Het vertelt niet waarom die drukke verjaardag zo uitputtend is, waarom een vergadering je leegzuigt, of waarom het gelach van een kleinkind langzaam wegebt tot een herinnering.

Een meting geeft ons cijfers, maar het gesprek dat er écht toe doet, verdient gevoel, context en menselijkheid.

Ik dacht steeds vaker: dit moet invoelbaarder kunnen. We moeten dit samen anders doen.

Tussen de spreekkamer en het prototype

Dus ben ik gaan bouwen.

In het begin was het pionieren in het donker. We waren niet eens met software bezig; we zaten met onze handen in de hardware, te puzzelen op akoestiek, fysica en vroege prototypes. En eerlijk? Pas toen ik er middenin stond, begreep ik waarom zorginnovatie zo ontzettend taai is.

In de softwarewereld zie je het vaak: systemen groeien jaar na jaar, module op module, maar missen de dagelijkse flow van de behandelaar. Dat is geen onwil van ontwikkelaars. De vertaalslag van de kliniek naar code is bijna onmogelijk als je er zelf niet staat.

Hoe leg je de intuïtie, het ritme van een spreekuur en een subtiel menselijk gevoel uit aan iemand die nog nooit een audiometrische cabine van binnen heeft gezien?

De appel in mijn hoofd is nooit exact de appel in het hoofd van een ander.

Als ik wilde dat de techniek de spreekkamer écht zou begrijpen, kon ik niet aan de zijlijn blijven staan. Ik moest het me zélf eigen maken. Niet door programmeur te worden, maar door zelf als architect en ontwerper de regie te nemen: diep duiken in de fundamenten van akoestiek, licht en ruimte, en bouwen wat er in mijn hoofd zat. Met maar één doel: gehoor en gevoel zichtbaar maken.

Het was een intense zoektocht vol vallen, opstaan en doorzetten. Alles om te zorgen dat de menselijke maat van ons vak niet verloren zou gaan in de techniek, maar er juist door tot leven zou komen.

Dat werd Vear (V-ear: virtual ear).

Stap in de Parel

Met Vear zet een cliënt een VR-bril op en stapt in de Parel: een lichte, rustgevende ruimte die ademt. Weg van de kille, klinische testcabine.

Lana, onze virtuele assistent, verwelkomt de cliënt en gidst hen rustig door de meting, terwijl wij als audicien live meekijken en de regie in handen houden vanuit de cockpit. In de meetnis volgt de toontest via een gekalibreerde hoofdtelefoon, aangevuld met spraak-in-ruis en richtinghoren uit alle hoeken. Vear controleert of iemand de instructies goed volgt, zodat we direct zien hoe betrouwbaar een uitslag is.

Maar de echte transformatie zit in wat daarna gebeurt.

In plaats van een abstracte grafiek volgt een realistische visualisatie en beleving: hoe klinkt en oogt een stem aan een drukbezette tafel? Hoe beweegt geluid in het verkeer op straat? En het meest waardevolle van alles: partners en familieleden kunnen meeluisteren en meekijken.

Wanneer een partner via de simulatie een indruk krijgt van hoe dof, vermoeiend en geïsoleerd de wereld van hun geliefde kan klinken, breekt er iets open. Vaak verdwijnt het onbegrip ter plekke.

Wanneer ik die herkenning in iemands ogen zie oplichten, dat raakt me iedere keer weer. Pas vanuit dat échte, gedeelde begrip ontstaat er ruimte voor het gesprek waar het werkelijk om gaat: over wat iemand mist, wat iemand nodig heeft, en wat we samen kunnen teruggeven.

Voor wie we het doen

Uiteindelijk bouw ik Vear niet voor de technologie. Ik bouw het voor de mensen die tegenover ons zitten.

Misschien raakt het me zo diep omdat ik weet hoe isolement voelt. Als kind had ik te maken met chronische oorontstekingen. Ik weet hoe het is als geluid wegvalt, hoe vermoeiend het is om te moeten raden wat er gezegd wordt, en hoe pijnlijk het voelt als je er even niet echt bij kunt horen. Die afstand tussen jou en de rest van de kamer vergeet je nooit meer.

Gehoorverlies sluipt erin. En met het verlies van klank volgt vaak het terugtrekken: feestjes vermijden, stiller worden, telefoontjes niet meer opnemen. Tot de stilte niet alleen in je oren zit, maar in je hele leven kruipt.

Ik zie het wekelijks terug in de ogen van de mensen in mijn spreekkamer. Bij de vader die op een verjaardag maar blijft glimlachen en ja knikt, puur uit uitputting om niet voor de tiende keer te hoeven vragen: "Wat zeg je?" Bij de vrouw die na een werkdag mentaal gebroken thuiskomt. Bij de muziekliefhebber bij wie de warmte, de harmonie en de diepte uit de muziek is verdwenen, alsof alle kleur eruit is gewassen.

Gehoorverlies kan diep eenzaam maken. Juist daarom verdient het onze warmste aandacht, nooit schaamte.

Eén rustig fundament: meer tijd voor de mens

Om die rust in de spreekkamer te krijgen, moet ook de administratieve ruis verdwijnen. Daarom is Vear meer dan de bril: onder de motorkap ligt een doordacht fundament voor het cliëntdossier, agenda's, offertes en een veilige app voor nazorg.

Niet om nóg een scherm toe te voegen, maar om de versnippering tussen trage systemen weg te nemen. Zodat wij minder tijd kwijt zijn aan dossiers en dubbele invoer, en onze aandacht weer volledig naar de mens tegenover ons kan gaan.

En wat betreft kunstmatige intelligentie ben ik heel helder: AI is een assistent, nooit de audicien.

Het helpt ons met conceptverslagen, brieven aan de huisarts of dossiersamenvattingen. Maar altijd transparant, privacy-first en altijd met een mens aan het roer. Niets verlaat het systeem zonder onze goedkeuring. Vear stelt geen diagnose; het geeft ons onze handen en onze tijd terug.

Eerlijkheid en open vizier

Innovatie vraagt om een eerlijke blik. Vear is nieuw, en dat durf ik hardop te zeggen.

In onze pilots vergelijken we de VR-metingen continu en kritisch met de traditionele cabine; de uitkomsten delen we open zodra ze er zijn. We bouwen zorgvuldig aan de regulatoire classificatie en het kwaliteitssysteem voor medische software. Tot dat rond is, voeren we geen CE-markering. Liever integer samen bouwen, dan beloftes die we nog niet waar kunnen maken.

Dit doe je nooit alleen

Er zitten ontelbaar veel vroege ochtenden, late weekenden en slapeloze nachten in dit project. Momenten waarop de twijfel toesloeg, maar de overtuiging het won. Vear staat hier omdat er mensen waren die geloofden in de droom.

Mijn diepe dank aan Rabobank Westland Innovatiefonds, die als allereerste instapten toen het nog slechts een ruwe schets was. Aan de provincies Zuid-Holland en Noord-Holland, 3D Print Kompas en Health~Holland. Aan InnovationQuarter en Kansen voor West, die via de ZorgTech-voucher onze pilots mogelijk maken (met medefinanciering van de Europese Unie).

En aan onze angel investor: jij geloofde in het héle plaatje. Vanaf de allereerste hardware-experimenten, toen we nog stonden te knutselen aan prototypes en er nog geen letter werkende code op een scherm stond. Jij zag waar dit naartoe kon gaan toen het alleen nog een visie was. Dat vergeet ik nooit.

Aan mijn collega-audiciens: wij zijn het vak

Dit is misschien wel het belangrijkste wat ik wil zeggen.

Ik sta elke week met jullie op de vloer. Ik zie hoeveel geduld, empathie en vakkennis jullie geven. Ik zie hoe zwaar het soms is, en hoe weinig de buitenwereld écht begrijpt van wat wij doen. Hoeveel vakmanschap er schuilgaat achter die ene juiste vraag, die subtiele afstelling, of de tijd die je neemt om iemand echt te horen.

Vear is er niet om ons te vervangen. Nooit.

Geen enkel algoritme, geen enkele VR-bril kan de menselijke blik, het luisterend oor en het vakmanschap van een audicien vervangen. Vear is er juist om ons werk te versterken. Om de drempel voor cliënten weg te nemen, om het onzichtbare zichtbaar en voelbaar te maken, en om ons het podium en de tijd te geven die dit prachtige beroep verdient.

Ons vak verdient het om te stralen.

Ik nodig je met een open hart uit om mee te kijken, kritisch te zijn en mee te bouwen. Wat herken je? Wat kan beter? Wat mis je nog?

Mijn deur en mijn inbox staan wagenwijd open. Schuif gerust aan, ik hoor ontzettend graag hoe jij ernaar kijkt.